[slowiczek122]

Witam otóż mój problem polega na tym, że ostatnio zupełnie nic mnie nie cieszy... nie wiem dlaczego tak jest. Mam chłopaka-niby go kocham, ale nie czuję się szczęśliwa i spełniona w tym związku. Mam też przyjaciółkę, ale nie zawsze dobrze się rozumiemy. A co do niespełnionego marzenia-polega ono na tym, że bardzo kocham siatkówkę. Nie gram w nią zawodowo itp, ale ja to kocham. Nie mogę się z tym pogodzić, że nie można w życiu robić, tego co się kocha. Po pierwsze- mieszkam na wsi (brak predyspozycji do grania oprócz oczywiście szkoły). Po drugie-niski wzrost (bo zaledwie 167 cm, a to o wiele za mało). Po trzecie-bardzo boję się o tym komukolwiek powiedzieć, ponieważ boję się, że zostanę wyśmiana. Umiem grać i to nawet dobrze. Potrzebowało by mi tylko troche "podresowania". (w ogóle mam jak coś 16 lat) Co o tym sądzicie? Czy można z tym coś zrobić? Proszę Was o radę. Z góry serdecznie dziękuję

[żuro]

[Oczytana]

Okej po kolei. A więc co się tyczy chłopaka: na twoim miejscu zadałabym sobie pytanie czy naprawdę chcę z nim być. Jeśli nie do końca się rozumiecie i stale coś zgrzyta, a ty nie czujesz się spełniona to nie ma to chyba sensu - zwłaszcza, że młoda z ciebie kobitka i możesz mieć jeszcze pełno miłostek większych i mniejszych.
Jeśli chodzi o przyjaciółkę to nikt nie jest doskonały. Możliwe, że ty też czasem nie do końca ją rozumiesz i ona jest z tego powodu zawiedziona. Poza tym nie potrafię ci powiedzieć nic więcej na ten temat, bo nie jestem na tyle "wtajemniczona", by móc cokolwiek sugerować.
Najlepsze na koniec! Doskonale cię rozumiem! Kocham siatkę i uważam, że gdybym miała możliwość się podszkolić to byłby ze mnie naprawę wartościowy zawodnik - w końcu chcieć znaczy móc! W szkole jednak nie ma drużyny siatkarskiej, ani osoby, która byłaby chętna taką założyć. Postanowiłam więc poszperać w internecie i poszukać jakiegoś klubu w moim mieście i tobie radziłabym to samo! Wiem, że mieszkasz na wsi, ale chyba masz autobusy, prawda? Nie rezygnuj ze sportu, który sprawia ci tyle przyjemności! I niby dlaczego miałabyś zostać wyśmiana? Nie przejmuj się takimi rzeczami! A wzrost nie ma większego znaczenia - ja też nie należę do osób wysokich.
Trochę się rozpisałam, ale mam nadzieję, że jakoś tam pomogłam. Powodzenia!

[Lipsiak]

Nigdy nie daj sobie wmówić,że twoje marzenia są np. głupie czy coś i nie bój się tego, że ktoś Cie wyśmieje!! Wszyscy mamy jakieś problemy życiowe, mniejsze bądź większe i jeśli pozwolisz im żeby Cię powstrzymywały od robienia rzeczy których lubisz to oznacza, że to marzenie nie było na tyle silne bo za łatwo się poddałaś...A jeśli się trochę pomęczysz to satysfakcja z osiągniętego celu będzie jeszcze większa

Jak to już raz napisałem w innym temacie...
"Życie nie jest po to żeby było łatwe ale żeby miało sens"

A Co do chłopaka - "nie pierwszy nie ostatni".. chociaż oczywiście mam nadzieje,że coś się zmieni

[Ainara]

O marzenia trzeba walczyć, wiesz? Żeby do czegoś dojść trzeba walczyć. Niewielu jest ludzi, którym sukces sam spadł pod nogi.

To może o mojej koleżance. Mieszkała w małym miasteczku, chodziła do zwykłej szkoły, kochała siatkówkę i była dobra. Pod koniec gimnazjum postanowiła się przenieść do szkoły sportowej do Bielska (do internatu). Tam ją 'podrasowali' i grała później w bielskim klubie.

A więc jeśli naprawdę to kochasz to walcz o to. Jedź do większego miasta, szukaj, pytaj. I przede wszystkim porozmawiaj szczerze z rodzicami.

[Monka]

Myślę że dobrze było by porozmawiać o tym z rodzicami, jak załatwisz sobie dojazd do miasta reszta nie powinna stanowić problemu. Jeśli tego bardzo chcesz, znajdzie się jakieś rozwiązanie, musisz jedynie walczyć o to z całych sił. Teraz ten cały tor przeszkód napewno nie wygląda fajnie, ale zobaczysz jaką za pare lat będziesz miała niesamowitą satyfakcję. Jedna podstawowa rada: nie poddawaj się!

[Cynamonka]

Moja przyjaciółka również mieszka w malutkiej wsi, jest bardzo dobrą siatkarką, ale robi to co lubi- jeździ na mecze, grała w klubie (który już się rozpadł). Została zauważona i teraz dostaje zaproszenia do większych klubów i szkół sportowych, np. w Łodzi. Więc ten argument nie jest taki ważny.
Nie mam zupełnie pojęcia, dlaczego ktoś miałby cię wyśmiać. Właśnie wydaje mi się, że jeśli ktoś ma prawdziwą pasję i dąży do zamierzonego celu, zyskuje wręcz większy szacunek wśród rówieśników. Zresztą, skoro chcesz robić to, co naprawdę kochasz nie powinnaś przejmować się opinią innych. Więc albo się zdecydujesz działać- bo to już najwyższy czas, albo po prostu poprzestaniesz na pasji, choć pewnie szkoda by było Wybierz tak, żebyś potem nie żałowała, że nie spróbowałaś. Trzymam kciuki

[slowiczek122]

dzięki Wam za rady zapewne z nich skorzystam )

[Cierpie]

A wiesz co... Wieś to nic strasznego. JA mieszkam w mieście i chciałbym uciec do takiego azylu- na wieś. W 100% zgadzam się z Cynamonka. Powodzenia życzę, bo nic innego tu już nie dopiszę

[Sagan]

Masz 16 lat, więc zapewne jeszcze urośniesz. Póki co możesz grać na pozycji libero. On nigdy nie jest wysoki bo musi być zwinny. Poza tym, niskie są fajniejsze.