[tolerancja16]

Witam wszystkich
Jestem tutaj nowa, ale przecież kiedyś musi być ten przysłowiowy ‘ pierwszy raz ‘. Oczywiście jest to dość dwuznaczne, aczkolwiek nie mam niczego złego na myśli.
Bardzo chciałabym podzielić się z Wami z pewnym moim problem, bo chyba komuś nieznajomemu najłatwiej się wygadać.
Otóż. Mam 16 lat. Jestem wzorową uczennicą, wszystko mam poukładane w życiu. Wszystkim wydawać by się mogło, że u mnie, po prostu wszystko jest idealne. Ale chyba czegoś jednak mi brakuje. Oczywiście na co dzień wyglądam na szczęśliwą, mam przyjaciół, na których zawszę mogę liczyć. Chciałabym zostać psychologiem, bo ogólnie lubię pomagać ludziom, ale jedyne czego zrobić nie potrafię, to pomóc samej sobie.
Wczoraj dość intensywnie tłumaczyłam mojej przyjaciółce, że bycie singlem w moim wieku jest czymś idealnym. Zero ograniczeń, wolność. Chociaż wiem, że w większości mam rację, bo nie potrafię znaleźć tak wielu argumentów, które mogłyby temu przeczyć, sama nie mogę tego zrozumieć. Byłam zakochana dość długo w jednym chłopaku. I to nie była jakaś głupia młodzieńcza miłość, wiem, że to było coś prawdziwego. Znalazł sobie dziewczynę, a ja z całego serca życzyłam mu szczęścia i się wycofałam. Dużo czasu minęło, aż w końcu udało mi się o nim zapomnieć, jednakże nie jest mi obojętny. Chyba zawsze będzie dla mnie kimś wyjątkowym, pomimo wad, które jak każdy człowiek, on także posiada.
Ale to nie o tym chciałam napisać. Podczas tego czekania na niego, cały czas miałam nadzieję, że jeszcze wszystko będzie dobrze i będziemy szczęśliwi. Teraz zrozumiałam, że zmarnowałam mnóstwo czasu na zamartwianie się. I cały czas żyłam w przekonaniu, że powinnam wykorzystać czas, który mam, bo tak naprawdę te lata już się nie powtórzą, a po co w przyszłości mam wracać myślami do nastoletniego wieku i tylko utwierdzać się w przekonaniu, że to, co robiłam nie miało większego sensu.
Ale ostatnio poznałam kogoś. Jest bardzo inteligentny, odpowiedzialny, miły. Do tego przystojny. Ktoś, kogo mogłabym sobie wymarzyć. Coś ciągnie mnie w jego stronę, nie potrafię przestać o nim myśleć. Nie wiem co byłoby dla mnie lepsze, zrobienie coś w kierunku takim, aby mogło coś z tego wyjść, czy też pozostawienie tego wszystkiego i pozostanie nadal przy swoim poglądach ?

Może uznacie to za głupie, aczkolwiek sama nie potrafię jakoś zadecydować. O niczym innym nie myślę. Mam komplety mętlik w głowie.

Pozdrawiam serdecznie wszystkich

[dż.]

tolerancja16, tylko krowa nie zmienia poglądów. Byłam w Twojej sytuacji, poszłam za tym Kimś i jestem szczęśliwa.
Moim zdaniem więc warto.

Zresztą to głupota rezygnować z perspektywy możliwego szczęścia tylko dlatego, że.. boisz się zmian. Bo może nie zdajesz sobie z tego sprawy, ale to jest strach. Że ktoś powie 'a nie mówiłam', bo to nie wyjdzie na dobre. Zasady to też przyzwyczajenie.

[tolerancja16]

Być może masz rację. Wszystko to jest dla mnie dosyć trudne. Do tej pory żyłam w przekonaniu, że mogę z kimś spędzić miło czas " na chwilę" na imprezie, ognisku. ( Nie mam tutaj na myśli seksu. ) Uważałam, że po co robić coś na siłę, po co się bez sensu angażować, skoro bez tego może być fajnie. Wszyscy moi znajomi mają takie przekonanie, bo dla nich to jest po prostu " taki wiek ". Ale ja chyba marzę o takiej zwykłej, romantycznej miłości.

[dż.]

tolerancja16, to daj się spełnić marzeniom.
może jeszcze ktoś coś dopisze, będzie Ci łatwiej. cierpliwości.

[Lumpi]

Nigdy nie ma tak, żeby nie mogło być lepiej. Trzeba czasem zaryzykować. Nie masz wiele do stracenia. Myślę, że jeśli pójdziesz w tamtym kierunku to, możesz odnaleźć lepszą drogę. Musisz być jednak bardzo ostrożna, bowiem na tej drodze czekają przeszkody i trzeba się liczyć z tym, że nie zawsze będzie różowo. Idź za głosem serca. Jeśli chcesz miłości, to poddaj się jej.

[zakochana@]

Idź za głosem serca lepiej spróbować i jak nie wyjdzie żałować niż żałować że się nie spróbowało.. Ale wierzę że ci się uda:) Powodzenia

[Pimple]

Uważam, że nie powinnaś zostawać przy swoich poglądach. Skoro znalazł się chłopak to wiesz chyba nie ma na co czekać tylko brać się za niego, bo możesz przegapić miłość swojego życia przez poglądy.

[milagros]

hej powiem Ci ze ja nie raz mialam taka sytuacje jak ty i nie wiedzialam co zrobic. czesto myslalam ze moze jednak sie uda i lepiej poczekac nie szukac innego. ale jednak nigdy tak sie stalo teraz tez jestem w takiej sytuacji i szczerze nie wiem co mam myslec i co robic. mam metlik w glowie
jakies 2 tygodnie temu zerwal ze mna chlopak..nie bylam z nim dlugo bo miesiac i jeszcze zanim bylismy ze soba to krecilismy jakos tez miesiac. ogolnie znalam go dluzej bo chodzi do mojej szkoly czasem pisalismy na gg czy sms ale to nie bylo nic takiego. no i te 2 tygodnie temu powiedzial ze to wszystko bylo chyba za szybko i na razie musimy przystopowac i zobaczyc co bedzie dalej..ale okazalo sie ze w ogóle do mnie nie pisze nie odzywa sie..wczoraj napisal tylko esa co tam u mnie i tyle..chcialabym wierzyc w to ze napisze zebysmy sie spotkali i zeby powiedzial ze chce sprobowac jeszcze raz ale to sie chyba raczej nie wydarzy bo skoro ma teraz do tego takie podejscie.. tydzien temu poznalam na takiej malej imprezce pewnego faceta.. i jest calkiem fajny milo mi sie spedza z nim czas, rozmawia. narobil mi straszny metlik bo chcialam czekac az moj byly sie odezwie i pewnie bym czekala ale skoro nie jest pewne to czy bedziemy razem czy nie to po co tracic czas jak jest inny fajny hehe
troche sie rozpisalam ale wsumie sama nie wiem czy dobrze robie co wy o tym sadzicie ?

załóż osobny temat, nieładnie się podpinać do innych.
dż.

[jelopka]

Myślę, że nie powinnaś odpuszczać. Wg mnie wiek nie gra większej roli, a jeśli będziesz odkładać wszystko na później, może zabraknąć czasu.

Może to taki niekoniecznie dobry przykład, ale na myśl przyszła mi pewna historia. Ks. Twardowski swój wiersz "Śpieszmy się kochać ludzi (...)" zadedykował przyjaciółce- Annie Kamieńskiej. Odpowiedzią Anny były słowa "Nikogo nie zdążyłam kochać, choć się tak śpieszyłam"

Trzymam kciuki !